zaterdag 25 december 2010

Adrie Koster schrijft eigen doodsvonnis

Deze zondag, 26 december, staat de clash tussen Gent en Club Brugge op het programma. Het zou een clash moeten zijn, maar een kwakkelend Club is op dit moment nog geen modale middenmotor. Om het voor blauw-zwart nog een tikkeltje erger te maken, kunnen de West-Vlamingen niet eens op volle sterkte aantreden. Mede dankzij coach Koster.

De sympathieke Nederlander is al een tijdje wanhopig aan het zoeken om Club er weer bovenop te krijgen. Het zwaard van Damocles hangt al enkele weken boven zijn hoofd, maar de coach weet het niet meer. Tegen Gent en Charleroi moeten de West-Vlamingen zes op zes halen om nog een kans te maken op play-off 1.Maar het kan niet op volle sterkte aantreden tegen de jongens uit de Arteveldestad. Topscorer Ronald Vargas is geschorst. Op de koop toe neemt Koster Vadis Odjidja niet op in de wedstrijdselectie. Bizar!

Odjidja is samen met Vargas het enige lichtpuntje bij blauw-zwart. Hij is de motor op het middenveld en moet eigenlijk alles doen. Hij is de enige die de noodzakelijke laatste pass kan geven. Waarom laat Koster hem er nu uit? We zagen al dat het zonder hem helemaal niet draait bij Club. Zo greep het onder meer tijdens de wedstrijd tegen Zagreb en Villarreal veel te veel terug op de lange bal.

Als Club dat deze zondag ook doet in de wedstrijd tegen Gent, dan mogen ze sowieso naar de overwinning fluiten. Onbegrijpelijk wat Adrie Koster nu uitvoert. Tekent hij nu zijn eigen doodsvonnis? Het ziet er voor mij wel zo naar uit. Een nieuwe nederlaag telt Club uit voor play-off 1. Een zoveelste tegenslag betekent dan voor Koster het einde. Hoe sympathiek hij ook is.

zondag 19 december 2010

Sportgala bracht de gedoodverfde winnaars

Kim Clijsters en Philippe Gilbert werden zondag verkozen tot respectievelijk Sportvrouw en Sportman van het Jaar. Het duo volgt zichzelf op. Waarom konden alleen zij deze prijs in de wacht slepen?

Bij de vrouwen moest er een mirakel gebeuren als het niet Clijsters was die op de erelijst van de Sportvrouw van het Jaar zou verschijnen. Drie vrouwen maakten kans op deze titel: de eerder vernoemde tennisster, hikstapspringster Svetlana Bolshakova en basketbalspeelster Ann Wauters. De oud-Russische Bolshakova behaalde een bronzen medaille op het Europees kampioenschap atletiek. Een sterke prestatie zonder Kim Gevaert. Ze is met voorsprong de Belgische leading lady. Omwille van haar onverzettelijkheid kreeg ze een nominatie.

Ann Wauters heeft er dit jaar een gemiddeld seizoen opzitten. Ze was wekelijks goed voor gemiddeld een twintigtal punten en speelde met het Russische Ekaterinburg op het hoogste niveau van het vrouwenbasketbal. Ze presteert al jaren sterk, maar is een ploegsporter.

Hoe komt het dat zij nooit konden winnen van Kim Clijsters? Clijsters is om te beginnen veel bekender dan de twee andere genomineerden. Clijsters won de Us Open en de masters tennis, het officieuze WK. In de eindafrekening tellen deze resultaten zwaarder door.

Zelfde mannelijk verhaal
Bij de mannen daarentegen was de uitslag al heel wat moeilijker te voorspellen. Zowel Gilbert als Lejeune en Borlée was een geweldige ambassadeur voor de Belgische sportwereld. Gilbert presteerde een volledig jaar op een uitzonderlijk hoog niveau. Zo won hij met de Amstel Gold Race en de Ronde van Lombardije twee klassiekers en won hij twee ritten in de Vuelta. Borlée werd heel knap en onverwacht Europees kampioen op de 400 meter. Lejeune deed zelfs nog beter: wereldkampioen jumping.

Op basis van de uitslagen zou ik Lejeune zijn prestatie nog een tikkeltje hoger inschatten omdat wereldkampioen worden het hoogste is dat je ooit als sporter kunt bereiken (naast een Olympische titel). Maar na het voetbal is wielrennen dé vaderlandse sport. Het minder bekende paardrijden spreekt dan ook minder tot de verbeelding. En als het tot een duel tussen Gilbert en Borlée komt, dan geeft ook de populariteit van het wielrennen de doorslag.

zaterdag 11 december 2010

David wint van Goliath

De Belgische competitiehervorming heeft twee jaar stand gehouden. Op een vergadering van de Profliga spanden alle kleine ploegjes uit eerste klasse samen met Standard Luik tegen de zogenaamde G4. Gedaan met schuiven in de kalender en onwetendheid van de supporters.

De nieuwe competitieformule was dus geen lang leven beschoren. Toen het in Nederland werd afgevoerd, introduceerde ons land het wel. De meeste fans en voetbalploegen waren totaal niet enthousiast. Ten eerste heerste er veel onduidelijkheid onder de supporters. Dat bleek vooral vorig jaar bij de ploegen die zouden strijden in play-off 2. Het systeem is ook niet echt eerlijk. In een normale competitie wordt de ploeg die na alle wedstrijden bovenaan de ranglijst staat kampioen. Nu kon de nummer 6 ook nog meedingen naar de titel. Op die manier verloor AZ in Nederland zijn voorrondeticket voor de Champions League aan Ajax Amsterdam, ook al eindigde het in de reguliere competitie hoger dan de hoofdstedelingen.

Ik vind het alvast een goede zaak dat we terugkeren in de tijd. Duidelijkheid en eerlijkheid zal zegevieren. Ook voor de kleine ploegen is het een goede zaak. Zij hebben nu veel meer kans om zich in eerste te handhaven en kunnen zo een mogelijk faillissement in de hel van tweede klasse vermijden. Want eenmaal in tweede is het enorm moeilijk om te promoveren. Zie maar naar Antwerp.

Hoe wordt dan de problematiek rond het tv-contract opgelost? Dat wordt een ander paar mouwen! Belgacom wil het pakket niet splitsen en de grote ploegen willen hun rechten afzonderlijk verkopen.

Een ding is zeker: vele kleintjes maken een groot. Dat is nu duidelijk gebleken. Alle kleine ploegen vormden samen een front tegen de grote ploegen. En zo won David van Goliath.

vrijdag 10 december 2010

De aard van het beestje

Deze week vinden in Bratislava de wereldkampioenschappen tafeltennis voor junioren plaats. België is present met een sterke delegatie. Cedric Nuytinck en Lauric Jean moesten de vaderlandse eer hoog houden. Beiden zijn absolute wereldtop, maar het opvliegend karakter van de Waal Jean heeft hem parten gespeeld.

Dat bleek tijdens zijn eerste wedstrijd op het WK. In de wedstrijd tegen de Brit David McBeath lifte Jean gefrustreerd de tafel op. Niks speciaals zou je dan zeggen? In het tafeltennis mag je de tafel niet massacreren. Lauric Jean is gekend voor zijn opvliegend karakter. Dat was vroeger al zo en zal waarschijnlijk nooit helemaal verdwijnen. De aard van het beestje kan je nooit veranderen. Toch moet je als speler het nodige respect hebben voor je tegenstander en het materiaal. Binnen de laagste regionen van het tafeltennis vind je zo een gedrag terug. Maar een bijna-profspeler zou toch beter moeten weten.

Jean werd door de Vlaamse tafeltennisfederatie naar huis gestuurd. Een verdiende straf, maar hierdoor straft de bond ook Cedric Nuytinck. De jongeman uit het Oost-Vlaamse Lovendegem zou normaal gezien samen dubbelen met de opvliegende Waal. Nu neemt Julien Indeherberg de plaats in van Jean, maar een topprestatie zal er nu niet meer in zitten. 

donderdag 2 december 2010

It's all about the money

Zo luidt het wereldbekende nummer van Meja. Maar nu gaat het niet over muziek, maar over voetbal. Bij de FIFA draait jammer genoeg alles om het geld. Het WK 2018 wordt niet in België georganiseerd, maar wel in Rusland. Het werd de keuze van het geld en niet echt van het gezond verstand.

Iedereen binnen de FIFA was laaiend enthousiast over de bid van de lage landen. België en Nederland hadden het origineelste idee ooit om een WK voetbal te organiseren. Milieu was een hot topic. Fietsen van de ene gaststad naar de andere, geweldig toch? Hiermee werd ook de bereikbaarheid tussen de speelsteden eens extra in de verf gezet. De lage landen liggen ook nog eens centraal, kent in de zomer een normaal klimaat en heeft een goede infrastructuur. Toch kozen de FIFA-bonzen voor Rusland. Waarom?

Wel, Rusland is geld en geld is Rusland. En een WK moet voor de FIFA opbrengen. Doordat België geen fiscale gunstmaatregelen wou trekken voor de Wereldvoetbalbond, kreeg onze kandidatuur toch een beetje een knauw. In Rusland waar maffia en corruptie toch wel aanwezig zijn, was het voor de FIFA eenvoudiger om vlot geld binnen te rijven. Toch heeft Rusland ook heel wat nadelen. Om te beginnen de immense afstanden. Soms moet je duizenden kilometers overbruggen tussen de speelsteden. De Russen weten ook nog niet waar ze de stadiums willen plaatsen. Laatste nadeel is dat de temperatuur  in de zomer soms onmenselijk hoog kan oplopen. 

Het is doodzonde dat het WK niet naar hier komt. Er zou enorm veel geïnvesteerd worden in de nieuwe stadiums, toch wel broodnodig in onze eerste klasse.